Denizde Sürüklenen 118 Gün: Bir Balinanın Çarpması, Birbirleri Sayesinde Kurtuluş

Özgürlük için yola çıktılar ve okyanusun sınavıyla karşılaştılar. Mart 1973'te İngiliz çift Maurice ve Maralyn Bailey bir balinanın yatlarına çarpıp onu batırmasının ardından can salına ve küçük bir tekneye geçmek zorunda kaldılar, Auralyn. Görünürde kurtarma yokken yağmur suyu içmeyi, kaplumbağa ve balıkları elleriyle yakalamayı, fırtınalara, köpekbalıklarına ve açlığa dayanmayı öğrendiler. Ardından 118 gün, sonunda geçen bir gemi onları fark etti. İmkansızı birlikte atlattılar.

1) Hayal gibi bir yolculuk

Bailey çifti, açık denizde özgürlüğün peşinden gitmeye kararlı olarak Britanya'daki mütevazı hayatlarını geride bıraktı. Birlikte 31 feetlik Golden Hind yatını inşa edip donattılar, Auralyn, birikimlerinin ve enerjilerinin büyük kısmını tüketen bir projeydi. 1972'de Southampton'dan denize açıldılar ve Atlantik'i yavaş yavaş geçmeye başladılar. Şubat 1973'te Panama Kanalı'nı geçmiş, Galápagos Adaları'na ve sonunda Yeni Zelanda'ya ulaşma planlarıyla doluydular. Maurice ve Maralyn için bu yolculuk seyahatten fazlasıydı; sade yaşama, dünyayı keşfetme ve okyanusa karşı kendilerini sınama ortak hayallerinin vücut bulmuş haliydi.

2) Çarpma anı

Şafak vakti, 4 Mart 1973, deniz sakin görünürken kader sert bir darbe indirdi. Dev bir balina çarpıştı Auralyn, yatın su hattının altındaki gövdesini yırtıp açtı. Bir saatten kısa sürede, yüzen evleri olan tekne batmaya başlamıştı. Panik içindeydiler ama odaklarını kaybetmediler; küçük bir can salını şişirdiler, filikalarını suya indirdiler ve kurtarabildikleri erzakı toplamaya çalıştılar: konserve yiyecekler, birkaç alet ve bir pusula. El yapımı yatları Pasifik'in altında kaybolurken izlemekten başka yapabilecekleri çok az şey vardı; kendileriyle yok oluş arasında yalnızca en temel malzemeler kalmış halde sürükleniyorlardı.

3) Sala binmek

Salda geçen ilk günlere şok, inanamama ve tam bir bitkinlik hakimdi. İkisi, botlarına bağlanmış lastik bir salın içinde, etraflarında gökyüzü ve uçsuz bucaksız mavi sudan başka hiçbir şey yokken birlikte sürükleniyordu. Sinyal fişekleri dikkat çekmedi; yedi gemi onları fark etmeden geçti ve her görülüş, uçsuz bucaksız Pasifik'te ne kadar görünmez olduklarını iç burkan biçimde hatırlattı. Daha da kötüsü, amansız güneşin altında salın kendisi yıpranmaya başladı; Maurice onları su üstünde tutmak için sürekli, hassas onarımlar yapmak zorunda kaldı. Okyanus her gece kabarıp alçalan dalgalarıyla onları sınadı; her sabah ağrılar içinde, aç ve hala fark edilmemiş olarak uyandılar.

4) Denizin sunduklarıyla yaşamayı öğrenmek

Kurtarabildikleri erzak tükenince Bailey çifti denizde çare üreten avcılara dönüşmek zorunda kaldı. Değerli rainwater her damlasını idareli kullanarak derme çatma kaplarda biriktirdiler. Yiyecekleri çevrelerindeki canlılardan geldi: çıplak elle yakaladıkları deniz kuşları, tekneye çekip aldıkları kaplumbağalar, iğne gibi bükülmüş çengelli iğnelerle tuttukları balıklar. Bozulmuş etleri ayıklamayı, güç toplamak için organları yemeyi, hatta balık gözlerini çiğnemeyi bile öğrendiler; bunlara "Smarties" diyerek bu eylemi daha katlanılır kılmaya çalışıyorlardı. Köpekbalıkları uğursuzca çevrelerinde dönüyor, yunuslar gelip geçici alametler gibi yanlarından geçiyor, güneş derilerini yakıyordu. Yetersiz beslenme ve yaralar baş gösterdi ama bir şekilde hayatta kalma iradeleri sönmedi.

5) Onları hayatta tutan roller

Hayatta kalmak yalnızca yiyecek ve su bulmakla değil, umuda tutunmakla da ilgiliydi. Maralyn'in iyimserliği ve pratik liderliği çiftin moralinin çökmesini engelledi. Küçük rutinler konusunda ısrar etti, Maurice'in yaralarını kontrol etti ve umutsuzluğa kapıldığında onu ayakta tuttu. Maurice ise sabrını ve teknik becerilerini salı yamamak, doğaçlama onarımlar yapmak ve akıntıların onları nereye sürükleyebileceğini anlamak için kaba bir seyir denemek üzere kullandı. Sıradan bir evlilikte şekillenen ortaklıkları bir can simidine dönüştü; her gece birlikte "Bir gün daha" diye fısıldadılar ve bu ritüelde dayanma gücü buldular.

6) Kıl payı atlatılanlar, uzun yollar

Haziran ayına gelindiğinde neredeyse 1.500 mil (2.400 km) Pasifik'te batıya doğru. Bedenleri eriyip gitmişti; her biri neredeyse 40 pound (yaklaşık 18 kg), bedenleri deri, kemik ve salt kararlılıktan ibaret kalmıştı. Uykuları bölük pörçüktü, yaraları iltihaplanıyordu ve fırtınalar kırılgan sığınaklarını dövüyordu. Yine de hayata ve birbirlerine tutundular; umutları neredeyse yok denecek kadar azaldığında bile umutsuzluğa teslim olmayı reddettiler.

7) Geri dönen gemi

Açık 30 Haziran 1973, denizde geçen 118 günün ardından kurtuluş sonunda geldi. Güney Koreli balıkçı gemisi Weolmi 306 önce onları pas geçecek gibi oldu; bir başka acımasız ramak kala anıydı. Ama sonra, inanılmaz bir şekilde, gemi geri döndü. Bailey'ler, her biri neredeyse 40 pound kaybetmiş, bir deri bir kemik ve bitkin halde güverteye alındı. Aylar sonra ilk kez sağlam bir güvertenin üzerinde durdular; mürettebat onları taşırken içlerini büyük bir rahatlama kapladı Honolulu. Çileleri sona ermişti, ama hayatta kalma hikayeleri daha yeni başlıyordu.

"Aylarca gökyüzü ve sudan başka bir şey görmedikten sonra bir geminin yön değiştirdiğini ve yaşayacağınızı bildiğinizi hayal edin."

8) Sonrası: hikayeyi anlatmak, bağı sınamak

İngiltere'ye döndüklerinde Maurice ve Maralyn yaşadıkları zorluğu bir tanıklığa dönüştürdü. Birlikte Denizde Sürüklenen 117 Gün (1974), daha sonra ABD'de şu adla yayımlandı: Hayatta Kalmak!, hayatta kalışlarının ayrıntılarını çıplak bir dürüstlükle anlattı. Güvenliğe çekilmek bir yana, sonunda yeni bir tekneyle yeniden denize döndüler, Auralyn II, korkunun dünyalarını kapatmasına izin vermediler. Zamanla sakin bir yaşlılık sürdüler: Maralyn 2002'de hayatını kaybetti; Maurice 2018'de. Evlilikleri sınırlarına kadar zorlanmıştı; hikayeleri o zamandan beri hem bir hayatta kalma destanı hem de ortaklık ve dayanıklılığın kanıtı olarak anlatıldı.

© 2025 Couples Portal. Tüm hakları saklıdır.